نامه‌یی از معترضانِ بامیــانی

/

mandegar-3پس از راهپیمایی اعتراض‌آمیزِ هزاران شهروند تاجیک و پشتونِ بامیان در کابل علیه برنامه و سیاست‌های حذفِ حکومت‌گران محلیِ نزدیک به محمد کریم خلیلی، هیأت حقیقت‌یابِ ۲۲نفری به رهبری عبیدالله بارکزی برای روشن شدن ظلم و ستم‌های سامان‌مند بر تاجیکان و پشتون‌های بامیان، وارد بامیان شد. هیأت یافته‌هایش را اعلان کرد و ستم محلی و آپارتاید اعمال شده را «کفر» خواند.
حکومت محلی به ولایت محمد طاهر زهیر و نزدیکانش، دست به رفتار خصم‌آلود و انتقام‌گیرانه زده و با شهردار بامیان برخلاف فیصلۀ هیأت، بار دیگر جدی‌‎تر مانع انتفاع مردم از ملکیت‌شان شدند.
هزاران شهروند، بار دیگر به خیابان‌ها‌ برای اعتراض آمدند و از مسجد غریب‌آباد الی چوک هریکین راهپیمایی کردند. مردم با سر دادن شعارهای «حکومت مرکزی، تا کی ستم محلی؟»، «حکومت حکومت! عدالت عدالت!» و «ساحۀ سبز یا سیاست حذف»، از بی‌توجهی رهبران حکومت وحدت ملی آقایان محمد اشرف‌غنی و عبدالله عبدالله نسبت به ستم محلی و سیاست پاک‌سازی بر اساس یافته‌های هیأت حقیقت‌یاب، سخت انتقاد کردند و قطعنامه‌یی را به خوانش گرفتند.
متن قطعنامۀ راهپیمایان
ما شهروندان تاجیک‌تبار ولسوالی‌های مرکز، سیغان، کهمرد و شیبر و شهروندان پشتون‌تبار بامیان، پس از اعتراض و راهپیمایی در کابل و اعلان نتیجه هیأت حقیقت‌یاب به رهبری محترم عبیدالله بارکزی، چشم به راه تحقق عدالت و پایان یافتن ستم محلی و برنامۀ حذف خویش بودیم. اما پس از این‌که حکومت محلی و رهبری حکومت وحدت ملی آقایان محمد اشرف‌غنی و عبدالله عبدالله ترتیب اثر به خواست‌ها و نتایج این هیأت نداد، با اعتراض مردمی و مدنی بار دیگر با تأکید خواست‌های زیر را مطرح می‌نماییم:
یک: از حکومت وحدت ملی می‌خواهیم تا بر برنامه‌ها و سیاست‌های حذف و پاک‌سازی قومیِ حکومت محلی، نقطۀ پایان گذارد.
دو: والی بامیان با دستور دادن به شهردار همه‌روزه مانع فعالیت اقتصادی ما گردیده و با بهانه‌های ساحۀ سبز و سرخ، می‌خواهد برنامۀ حذف اقتصادی ما مردمِ محروم را اعمال ‌نماید. هر چه زودتر باید عاملانِ این وضع محاکمه گردند.
سه: از سازمان ملل متحد، سازمان جهانی حقوق بشر و نهادهای بین‌المللی مدافع حقوقِ اقلیت‌ها می‌خواهیم مردم ستم‌دیدۀ ما را در راستای دست یافتن به حقوق‌شان یاری نمایند.
چهار: یک بار دیگر خواست‌های راهپیمایی نهم ماه قوسِ سال جاری را با تأکید مطرح می‌نماییم:
یک: شهر کهنۀ ما نخست تخریب گردید و سپس شهر جدید بالای اکثر زمین‌های ما ساخته شد، اما اکنون در دوهزار دکان و سرای، هیچ مشارکت و سهم اقتصادی نداریم. از حکومت مرکزی و نهادهای حقوق بشری می‌خواهیم که عاملان ویرانی شهر کهنه و غاصبان شهر تازۀ بامیان را به پنجۀ قانون سپرده و زمینۀ مشارکت عادلانه در عرصۀ اقتصادی را به ما مردم مهیا نموده تا از حقوق ابتدایی شهروندی خویش بهره‌مند شویم.
دو: از حکومت مرکزی، شورای ملی و سازمان ملل می‌خواهیم که عاملان غصب ملکیت مردمی، پشته ها و ملکیت های ما را که از جر ستوغی/ضحاک الی سرخ دره، خانه سازی و شهرک سازی شده است، حکومت محلی و شاروال را به پنجه قانون سپرده و حق غصب شده ما به ما مردم محروم پس داده شود.
سه: از حکومت مرکزی و نهادهای حقوق بشری می‌خواهیم که بر اساس کتلۀ وجودی مردم ما، عاملان حذف سیاسی ما را در حکومت محلی پیگرد قانونی نموده و زمینۀ مشارکت سیاسی مردم ما را تأمین کند، هرچند تا اکنون صدای عدالت‌خواهی ما شنیده نشده است.
چهار: در چند سال اخیر، حکومت محلی، شهردار و ریاست اطلاعات و فرهنگ مانع خانه‌سازی و تخریب جایدادهای ما به بهانۀ ساحه سبز و ساحۀ سرخ فرهنگی شده اند. در حالی که این بهانه و سیاست در مورد دیگران وجود ندارد، که خود گواه سیاست حذفِ مردم ماست. از حکومت مرکزی و نهادهای دادگستری بین‌المللی خواهان لغو این دو برنامۀ حذفی هستیم.
پنج: از حکومت مرکزی می‌خواهیم تا انکشاف و بازسازی را در بامیان متوازن، همه‌گانی و عادلانه کند تا ما نیز خود را شهروند واقعی این کشور باور کنیم.
شش: از حکومت مرکزی می‌خواهیم تا درۀ آجر را که یک مکان سیاحتی ـ تاریخی است، پارک ملی اعلان نماید تا توزیع عادلانۀ منابع اقتصادی در حق ما نیز تحقق یابد.
هفت: حکومت محلی، بند آب سیغان را که یک مانع جدی در افتِ زراعت است، اعمار کند تا در این زمینه نیز انکشاف متوازن تحقق یابد.

با احترام
معترضان بامیانی

اشتراک گذاري با دوستان :

Comments are closed.