انتـقام…

محمد مرادی/ چهار شنبه 15 قوس 1396/

ارگ ریاست‌جمهوری با انتشار بیانیه‌یی، اظهارات اخیر «محمد محقق» معاون دوم ریاست اجرایی را در تهران «در مغایرت با اصول سیاست خارجی، منافع ملی، ثبات و امنیت کشور و قوانین نافذۀ افغانستان» خواند و اعلام کرد که این اظهارات «به ‌هیچ‌وجه از نظریات دولت افغانستان نماینده‌گی نمی‌کند.» بیانیۀ ارگ ریاست‌جمهوری افغانستان با چنان لحن شدیدی تحریر یافته که در بخشی از آن تصریح شده است: «این اظهارات از سوی دولت افغانستان در روشنایی منافع ملی و قوانین نافذۀ کشور به گونه جدی مورد بررسی قرار می‌گیرد.»
از ظاهر بیانیۀ ارگ چنین به نظر می‌رسد که گویا شکاف بین محمد محقق و تیم اشرف غنی به تازه‌گی اتفاق افتاده است، اما اگر کمی به عقب برگردیم، انگیزه و هدف اقدام امروز ارگ ریاست جمهوری، بیش از پیش آشکار خواهد شد. عربستان سعودی ششم حمل سال ۱۳۹۴ خورشیدی، به یمن حمله کرد. ارگ ریاست‌جمهوری افغانستان یک هفته بعد از اقدام نظامی ائتلاف عربستان در برابر یمن، در تاریخ ۱۲ حمل همان سال با انتشار بیانیه‌یی، از عربستان قاطعانه در برابر یمن اعلام حمایت کرد. در کمتر از ۴۸ ساعت از تصمیم تیم اشرف غنی در همراهی با عربستان، محمد محقق به بیانیۀ ارگ اعتراض کرد و آن را در مغایرت با تصمیم شورای امنیت ملی افغانستان عنوان کرد. محقق در تاریخ ۱۴ حمل ۱۳۹۴ در همدردی با مردم یمن به طلوع نیوز گفت: «شهید شدن و زخمی شدن مردم بی‌گناه که همه مسلمان هستند، برای ما هیچ‌گاه قابل قبول نیست.» او اقدام عربستان را «قانون‌شکنی جهانی» دانست و افزود: «هرچه زودتر باید حملات عربستان به یمن متوقف شود.»
پس از این اظهارات محقق بود که طوفان مخالفت با تصمیم ارگ به پا شد؛ تا جایی که سران پارلمان و مجلس سنای نیز اقدام ارگ را مغایرت با قوانین بین‌المللی و قوانین نافذۀ افغانستان عنوان کردند. از همان زمان تیم اشرف غنی که موج برخاسته در برابر خود را کار محقق می‌دانست، کینۀ او را به دل گرفت. در حقیقت، امروز ارگ، تیر خلاص را به محقق شلیک کرد و انتقام دو و نیم سال پیش و همچنان شرکت در ائتلاف‌های ضد ارگ را از او گرفت.
جالب است که در بخشی از بیانیۀ ارگ ریاست‌جمهوری آمده است: «افغانستان هیچ‌گاه در جنگ‌های نیابتی شامل نبوده و نیز اجازه نخواهد داد که این کشور در آینده، به میدان جنگ‌های نیابتی مبدل گردد.» از دیدگاه ارگ، حوادث سوریه و یمن، جنگ نیابتی بین عربستان و ایران است. این در حالی است که ارگ ریاست‌جمهوری خود از همان ابتدا در این جنگ شرکت داشته و همواره به جانب‌داری از یکی از جناح‌های درگیر یعنی عربستان، اعلام حمایت کرده است. بیانیۀ ارگ در دوازدهم حمل سال ۱۳۹۴ خورشیدی، چنان از عربستان یک‌جانبه و بدون قید و شرط حمایت کرد که تیم غنی مجبور شد، بیانیه را از سایت ریاست‌جمهوری بردارد. اکنون در قسمت اخبار و بیانیه‌های ارگ ریاست‌جمهوری که مربوط به تاریخ ۱۲ حمل ۱۳۹۴ است، این عبارت به چشم می‌خورد: «صفحه‌یی را که به دنبال آن هستید، در این وبسایت وجود ندارد.»
البته ارگ ریاست‌جمهوری افغانستان، در دو و نیم سال گذشته، بارها در منازعۀ خاورمیانه، طرف عربستان را گرفته و بی‌محابا به اصطلاحِ خود ارگ، در این جنگ نیابتی شرکت کرده است. به طور مثال: ارگ ریاست‌جمهوری افغانستان در تاریخ ۱۷ عقرب ۱۳۹۶، با انتشار بیانیه‌یی که در حمایت از عربستان منتشر کرد، بخشی از مردم یمن یعنی «حوثی»ها را «یاغیان» خواند که دست به اعمال تروریستی می‌زنند. اهل فن می‌دانند که در اصطلاحات فقه اسلامی، صفت «یاغی» چه بار منفی برای موصوف آن به دنبال دارد.
جدای از این، هنگامی که نشست وزیران دفاع کشورهای هم‌پیمان عربستان چندی پیش در ریاض برگزار شد. در این نشست که با هدف آغاز عملیات وسیع در یمن ترتیب داده شده بود، «طارق‌شاه بهرامی»، سرپرست وزارت دفاع کشور نیز حضور داشت. شرکت این مقام عالی‌رتبۀ نظامی افغانستان در اتاق جنگ عربستان، خود نشانۀ شرکت افغانستان در یک جنگ نیابتی است. خلاف شعارهای عوام‌فریبانۀ تیم اشرف غنی، سال‌هاست که افغانستان درگیر یک جنگ نیابتی تحمیل شده بر ملت این کشور است. در بیانیۀ ارگ در واکنش به اظهارات محقق آمده است که «این نظریات نباید به هیچ‌وجه باعث تشنج و یا خدای ناخواسته نفاق میان مردم ما شود.» البته ارگ ریاست‌جمهوری می‌داند که سال‌ها پیش از آغاز بحران در سوریه و اظهارات محقق، بر سر مردم افغانستان چه آمده است. مگر حادثۀ عاشورای سال ۱۳۹۰ خورشیدی در کابل که بیش از ۳۰۰ شهید و زخمی برجای گذاشت، برخاسته از حوادث سوریه بود؟ مگر قتل‌عام زنان و کودکان پشتونِ اهل سنت در ننگرهار، با موضوع فاطمیون در سوریه ارتباط دارد؟ مگر بین به کنیزی گرفتن زنان ازبیک‌تبار سنی مذهب در جوزجان و سر بریدن مردان آنان، با موضوع حضور افغانستانی‌ها در سوریه ارتباط دارد؟ پاسخ شفاف است که هیچ ارتباطی بین آنان وجود ندارد، جز این‌که جهان با یک گروه «ددمنش» به نام داعش روبه‌رو است؛ گروهی که نه مسلمان و نه غیرمسلمان، نه سنی و نه شیعه می‌شناسد. حوادث پنج سال گذشته نشان داده، هر کسی که بیشتر سنگ دوستی داعش را به سینه زده، بیشتر به آتش خشم این گروه دچار شده است و دیری نخواهد گذشت که حامیان دولتی و غیردولتی داعش در افغانستان نیز به مسلخ این گروه خواهند رفت.

اشتراک گذاري با دوستان :

Comments are closed.