از صلحِ کرزی تا صـلحِ غنی

گزارشگر:شنبه 8 حمل 1394 ۷ حمل ۱۳۹۴

همان‌طور که انتظار می‌رفت، رییس‌جمهور غنی در واشنگتن به‌تفصیل از صلح با طالبان گفت؛ با وجود این اما انتظار نمی‌رفت که او تا سرحدِ «پوزش‌طلبی» از طالبان پیش برود! او در این سفرش اظهار داشت که برخی از اعضای طالبان، شکایت‌های مشروعی از شکنجه و بی‌عدالتی داشته‌اند که به این اساس می‌باید از آن‌ها معذرت‌خواهی شود.
این اظهارات رییس‌جمهور غنی هرچند از موضعی انسانی قابل قدر است، اما هیچ شکی نیست که بیشتر از آن‌که از سرِ ارزش‌های انسانی و حقوق بشری باشد، تاکتیکی سیاسی در راستای پروسۀ صلحِ تازه‌تأسیسش است. چه این‌که واضح است که اگر او به مسالۀ مراوده با زندانیان و محبوسین اهمیتی قایل می‌بود، باید چنین موضعی را در قبال همۀ مردم افغانستان و نه تنها طالبان اتخاذ می‌کرد. از سوی دیگر، سکوتِ منزجرکنندۀ او در قبال مسایلی چون «شکنجه و قتل و به آتش کشیدن»ِ علنیِ فرخنده در چندصدمتریِ ارگ ریاست‌جمهوری‌ و یا اسارت‌ها و گروگان‌گیری‌های روزافزون در این سرزمین، دالّ مبرهنی بر سیاسی بودنِ موضع اخیرش مبنی بر پوزش‌طلبی از طالبان است.
سخن گفتن از رأفت و گذشت در برابرِ طالبانی که انگشت رای‌دهنده‌گانِ رییس‌جمهور غنی را بریده‌اند و روزانه سرهای بسیاری را فقط به جرم زیستن در این مرزوبوم از بدن جدا می‌کنند، هرچند شاید برای رییس‌جمهور، ساده و خوش‌یُمن و جایزه‌آور باشد، اما برای مردمی که روزانه به جرم گناه ناکرده از آن‌ها آسیب می‌بینند، کار دشواری‌ست.
تفاوت رییس‌جمهور غنی با رییس‌جمهور سلفش در این پوزش‌خواهی شاید این باشد که وقتی رییس‌جمهور کرزی در برابرِ برادرِ ناراضی‌اش سر خم می‌کرد، از آن‌ها همواره می‌خواست که دیگر سلاح بر زمین بگذارند و به مردم آسیب نرسانند؛ در حالی که رییس‌جمهور غنی با این پوزش‌طلبی، بارِ ملامت را یک‌سره بر دوش کشید و طالبان را در موضع حق و حقانیت قرار داد بی‌آن‌که اندکی از رنج‌ها و شکنجه‌هایی که آن‌ها همه‌روزه بر مردم زجردیدۀ افغانستان تحمیل می‌کنند، گله کند!
رییس‌جمهور غنی هرچند در این اظهاراتش تأکید کرد که از موضع قدرت با طالبان وارد مذاکره خواهد شد، اما این‌گونه پوزش‌طلبی در برابر کسانی که هنوز بر مردم افغانستان سلاح می‌گیرند، در حقیقت عکسِ این مسأله را نشان می‌دهد. پوزش‌طلبی از طالبانی که هم از یک‌سو بیانیۀ صلح می‌دهند و ادعای میراث دارند و هم از سوی دیگر، روزانه در کوچه و بازار و مسجد و شاهراه دهشت می‌آفرینند، شاید چیزی جز استهزای ملت رنج‌دیدۀ افغانستان نباشد.
شکی نیست که حالا دیگر مسالۀ صلح با طالبان برای رییس‌جمهور غنی و همۀ مردم افغانستان، موضوعی حیاتی پنداشته می‌شود. این مساله اما به معنای تداوم سیاست تضرعِ رییس‌جمهور پیشین در برابر طالبان نیست. رییس‌جمهور غنی باید به‌خوبی بداند که با تمام خوبی‌ها و محاسنی که صلح دارد، نمی‌توان و نباید برای دست یافتن به آن از هر خط قرمزی عبور کرد.
مشکل رییس‌جمهور غنی این است که او بر اساس گفته‌های صریحش، می‌خواهد برای مصالحه با طالبان، به پرداختِ هر بهایی کمتر از جنگ تن دهد. در صورتی که عزت و شرافتِ مردم افغانستان، استقلال و تمامیت ارضی کشور، قانون اساسی و ارزش‌های انسانیِ شهروندانِ این سرزمین، همه و همه خطوط قرمزی‌اند که نمی‌توان حتا در راه صلحِ پایدار از آن‌ها گذشت؛ ورنه دست یافتن به صلح یا آرامش، با قربانی کردن استقلال کشور و یا به فنا دادنِ حیثیت و عزت مردم این سرزمین، و یا هم با زیر پا کردنِ ارزش‌های انسانی و دستاوردهای حقوق بشری افغانستان، هیچ هنری شمرده نمی‌شود!

اشتراک گذاري با دوستان :

Comments are closed.