غنـی در تـلاشِ مهندسـی نتـایجِ انتخـابات

/

هرچند میزان مشارکتِ پایین و ضعیفِ شهروندانِ کشور در همان ساعاتِ اولیۀ آغاز برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری مشخص شد و نهادهای زیادی هم آن را تأیید کردند؛ ولی حالا به گونۀ غیرمترقبه برخی دسته‌های انتخاباتی و در رأسِ آن‌ها دستۀ انتخاباتی «دولت‌ساز» خلافِ این واقعیت را می‎خواهند ثابت کنند. بسیاری از ناظران و آگاهانِ مسایلِ انتخاباتی باور دارند که تقلباتِ کلانی پس از برگزاری انتخابات انجام شده و هنوز هم انجام می‌شود تا به نفعِ این دسته‌های انتخاباتی بینجامد.
سازمان‌یافته‌ترین تقلب‌های انتخاباتی بدون شک از سوی دستۀ انتخاباتیِ دولت‌ساز صورت می‌گیرد. این دستۀ انتخاباتی که قدرتِ سیاسی را نیز در حالِ حاضر در اختیار دارد، با استفاده از تجربه و امکاناتِ دست‌داشته کُلِ انرژی و هم‌وغمِ خود را متوجه مهندسی آرا کرده است. بخش بزرگی از تقلب‌هایی را که این دستۀ انتخاباتی می‌خواهد انجام دهد و شاید تا اکنون انجام هم داده باشد، بالا بردن میزانِ مشارکت از طریق آرایِ خیالی است؛ آرایی از سوی افرادِ این دسته وارد سیستم انتخابات می‌شود و یا هم شده است تا پیروزی آن را ضمانت کرده بتواند. سروصداهایی را که اعضای این دسته و سخنگویانِ ارگ به نماینده‌گی از آن در فضای مجازی به‌راه انداخته‌اند، دو موضوع را به‌صورتِ هم‌زمان آیینه‌داری می‌کند. نخست این‌که از هیاهوها و سروصداهایِ به‌راه افتاده می‌توان به‌روشنی به این نتیجه رسید که دستۀ انتخاباتی «دولت‌ساز» بسیار سراسیمه و دستپاچه به نظر می‌رسد. یکی از سخنگویانِ ارگ در این شب و روزها به‌صورتِ ناشیانه در پی پنهان‌کردنِ شکست تیم «دولت‌ساز» در انتخابات ششم میزان از طریق شایعه‌پراکنی، توهین و نشر آمار و ارقامِ نادرست در فضای مجازی است. در نوشته‌ها و پست‌هایی که از سوی این فرد و سایرِ افراد تحتِ امرش نشر می‌شوند، به‌خوبی می‌توان هراسِ از دست دادنِ قدرت را دید. اشرف‌غنی می‌داند که در انتخابات رای ندارد و تنها راه ماندنِ او در قدرت، تقلب و خلقِ تشویش در اذهان عمومی است. به همین دلیل می‌بینیم که دستۀ انتخاباتی «دولت‌ساز» هم‎زمان با این‌که در حال انجام تقلب‌های میلیونی به نفعِ خود است، فضایی را در جامعه می‌خواهد خلق کند که مردم در هراس و ترس به‌سر ببرند. ترس از رفتن به گذشتۀ تاریک، ترس از خانه‌جنگی و ترس از افتادنِ قدرت به دستِ کسانی که به زعم این دستۀ انتخاباتی برنامه ندارند و یا نمی‌توانند از پسِ مشکلاتِ فعلیِ جامعه بیرون شوند.
دوم، دستۀ انتخاباتی «دولت‌ساز» می‌خواهد در واقعیتِ انتخابات که پیش چشمِ مردم به نمایش درآمد، دستبرد زده و آن را بر اساسِ روایتی که به نفع آن است، بازتولید کنـد. روایتی را که دستۀ انتخاباتی «دولت‌ساز» در پی بازتولید آن است، فراروایتی از انتخابات است که در آن همه‌چیز به گونۀ شایسته و برنامه‌ریزی‌شده انجام یافته است. آقای غنی در پس از برگزاری انتخابات پارلمانی، هیچ اشاره‌یی به کمیسیون انتخابات نداشت و نه هم از تلاش‌های آن قدردانی کرد؛ زیرا نتایجِ آن به‌صورتِ مستقیم منافع او را تهدید نمی‌کرد، اما در انتخابات ششم میزان در همان لحظاتِ آغازِ روند رای‌دهی، از تلاش‌های کمیسیون انتخابات ابراز سپاس‌گزاری کرد. در حالی که شاید تفاوتِ چندانی میان مدیریت انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری وجود نداشته باشد، اما از آن‌جایی که در این انتخابات آقای غنی ذی‌نفع است، نمی‌خواهد که در مدیریتِ انتخابات شک و شبهه به‌وجود آورد که در نتیجۀ آن خودش متضرر شود. آقای غنی می‌خواهد همه چیز را طوری نشان دهد که بر وفقِ مراد بوده و حتا در موضوع مشهودی چون سطح پایینِ مشارکت نیز اشتباه صورت گرفته و میزان مشارکت در ساعاتِ اولیه به‌درستی تبارز داده نشده است.
با توجه به این دو مسأله، کُل تلاش ارگ در این جهت معطوف شده که تقلباتی را که دستۀ انتخاباتی»دولت‌ساز» انجام داده و هنوز هم ادامه دارد، موجه نشان دهد. به معنای دیگر، آقای غنی باز می‌خواهد با توسل به تقلب، همان ابزار اصلی خودکامه‌گان، نتایج انتخابات را به نفعِ خود تغییر دهد. هرچند کمیسیون انتخابات گویا این ترفند را دریافته و اعلام کرد که نتایج انتخابات چیزی خواهد بود که واقعاً بر اساسِ رای مردم رقم خورده باشد، ولی نمی‌توان کاملاً به چنین وعده‌یی اعتماد کرد؛ زیرا در هر صورت، نفوذ آقای غنی و تیمش در کمیسیونِ انتخابات آن‌قدر زیاد و هراس‌آور است که به‌مشکل می‌توان تصور نمود که اعضای کمیسیون‌های انتخاباتی بتوانند نتایجی را اعلام کنند که نماینده‌گی از آرایِ پاکِ شهروندان کشور کند.
یکی از دلایلِ اصلی‌یی که آقای غنی اعضای کمیسیون‌های پیشینِ انتخاباتی را در آستانۀ برگزاری انتخابات ریاست‎جمهوری روانۀ زندان کرد، تأثیرگذاری بر روند انتخاباتِ ششم میزان بود. او در واقعیتِ امر اعضای کمیسیون‌های انتخاباتی را قربانی خواسته‌هایش کرد؛ هرچند که تقصیر اعضای کمیسیون‌‍های انتخاباتی نیز در برگزاری انتخاباتِ ناکام نباید نادیده گرفته شود، ولی اگر قرار بود که عدالت برقرار شود، آقای غنی باید نخست اعضای کمیسیون‌هایی را که در سال ۱۳۹۳ به نفعِ او تقلب‌های گسترده انجام دادند، روانۀ زندان می‌کرد.

اشتراک گذاري با دوستان :

Comments are closed.