پروسۀ کابل؛ صـلح در سقفِ جـنگ

سه شنبه 16 جوزا 1396/

قرار است امروز، کابل میزبانِ بیست‌وپنج کشورِ جهان باشد. «پروسۀ کابل» سفره‌یی‌ست که حکومت وحدتِ ملی برای ایجاد صـلح در افغانستان پهن کرده؛ اما این پروسه و نشست از همین حالا با مشکلاتِ شدید و فراوانی مواجه است. حکومت درحالی پروسۀ کابل را برای کلید زدنِ صلح با طالبان برگزار می‌کنـد که خود کلیدِ آتشی تازه را در کشور نواخته است؛ آتشی که اگر به ‌سرعت و درایت خاموش نشود، کُلِ کشور را می‌سوزاند.

راه‌اندزای پروسۀ کابل، از مهم‌ترین برنامه‌‌هایی‌ست که افغانستان برای صلح اجرا می‌کند و اگر به شکلِ درست مدیریت شود و تعهداتی که در آن طرح می‌گردد جنبۀ تشریفاتی نداشته باشد، می‌تواند در آوردنِ ثبات در افغانستان موثر تمام شود؛ اما اکنون که چالش‌ِ‌های بزرگ‌تری ـ مثلِ انفجار یک تانکر مواد منفجره در مهم‌ترین نقطه از شهر کابل و در چندصد متری ریاست‌جمهوری و چندمتری ریاست اجرایی، اقدام حکومت در سرکوبِ مظاهره‌گرانِ روز جمعه، انفجار‌های پیهمِ انتحاری در میان هزاران نمازگزارِ جنازه با اشتراک بیشتر شخصیت‌های سیاسی و نخبه‌گانِ کشور و اتهاماتِ سنگین بر حکومت ـ چون سیل جاری شده‌اند، معلوم می‌شود که ادارۀ آقای غنی، خود به اصلی‌ترین نقطۀ بحران‌ساز برای افغانستان تبدیل شده و انتظار می‌رود از جامعۀ جهانی که اقدام کرده و این بحران را مهار کند.

در چنین حالتی، برگزاری چنین نشستی نه‌تنها موجه و موثر به نظر نمی‌رسد، بلکه اصرار و تلاش بر تدویرِ آن در کابل آن‌هم در شرایطی که تظاهرات‌های سنگینی در پایتخت و سایر شهرهای کشور در برابر حکومت جریان دارد و هم‌زمان اتهاماتِ سنگین و جدی‌یی بر برخی از افراد و حلقات در دولت وارد است، نشانۀ دردناکِ بی‌خبریِ حکومت از اوضاعِ خطرناکِ جاری است.

موضع‌گیری‌های اخیر گروه‌های مدنی و مردم و همچنان حزب جمعیت اسلامی افغانستان به عنوان یک جریان سیاسیِ بزرگ که مؤتلفِ حکومتِ کنونی است و نیز اظهاراتِ وزیر خارجه که با برگزاری نشست کابل رابطۀ استوار دارد، همۀ انتقادها را متوجه ارگ ریاست جمهوری و برخی دیگر از نهادهای دولتی ساخته است. این در حالی‌ست که حکومت تلاش دارد ناامنی‌ها و بی‌نظمی‌هایِ اخیر را به اسلام‌آباد نسبت دهد. ولی شواهدی که از ساختار و اعضایِ حکومت بیرون داده می‌شود، حکایت از آن دارند که اصل مشکل، ریشه در خودِ حکومت دارد و انگشتِ انتقاد اول به سمتِ حلقاتی در داخل نظام نشانه می‌رود.

با این حساب، آقای غنی با کدام محاسبه می‌خواهد که از نشستِ کابل توشه بردارد و کلید صـلح را بنوازد. واضح است که شدتِ ناامنی و نابسامانی در کابل، به خصوص در روزهای اخیر و انفجار تانکرِ مملو از مواد منفجره در مرکز شهر، تأثیراتِ خود را روی نشست پروسۀ کابل می‌گذارد و از همین رهگذر فیصله‌هایی که در این نشست صورت می‌گیرند، راهگشا واقع نخواهند شد؛ زیرا همین اکنون ارگ با پیشنهاد برکناری مسوولان امنیتی و مشاور ارشد شورای امنیت ملی از جانب شریک اصلیِ قدرت مواجه است و این در واقع اعضای کنفرانسِ کابل را با سوال‌هایی مواجه می‌سازد.

بنابراین خوب است که ارگ ریاست جمهوری به‌جای برگزاری کنفرانس کابل در چنین شرایطی، به فکر حلِ مشکلاتی باشد که خود خلق کرده است. اتهام‌هایی که امروز به صفِ آقای غنی وارد می‌شود، اتهام‌های اندکی نیستند و سوال‌هایی هم که خلق شده، ساده و آسان نیستند. پروسۀ کابل در این شرایط ابداً نمی‌تواند برای افغانستان ثمری به بار آوردـ بماند این‌که کنفرانس‌های گذشته مثل قلب آسیا، اسلام‌آباد، مسکو، چهارجانبه و چندین کنفرانسِ دیگر در آرام‌ترین اوضاع نیز هیچ سودی برای افغانستان به ارمغان نیاوردند.

اشتراک گذاري با دوستان :
  • Nawid Parsa

    در باره کنفرانس فردا تحت نام ” پروسه کابل ”
    بعد از قتل و کشتار دسته جمعی صد ها شهروند این کشور بالوسیله طالب و متحدین افراطی آن در کابل در هفته های اخیر فضای سیاسی مناسب برای بر گذاری نشستی که هدف ازان بدست گرفتن ابتکار ” صلح : بدست افغانانستان طبق گفته نطاق وزارت خارجه یک خبط سیاسی می باشد و مناسب نیست. این نوع از صلح صحبت کردن با تروریست ها توهین به کشته شدگان و خانواده های شان میباشد. جناب صلاح الدین ربانی امید است در اجلاس عوامفریبانه به اصطلاح ” پروسه کابل ” که به منظور تطهیر و تزکیه طالب دایر می شود اشتراک نکنید. این هم دیدگاه من در باره این اجلاس :
    پروسه کا بل که “حکومت به اصطلاح وحدت ملی ؟ دراین مورد تبلیغات گسترده را به راه اندا خته است :
    پروسه کابل یعنی چه ؟ تا جا یی که از ظواهر معلوم می شود هدف جمع نمودن عده یی از کشور ها در کابل و تاکید بر عملیه سیاسی و مذاکره و آشتی با طالبان می باشد.
    در واقعیت امر ما با پا کستان مقابل می باشیم و باایجاد یک اجماع ملی قوی و فرا خوان اجلاس مشترک هر دو مجلس مدارک تجاوز پا کستان و جنگ نیابتی آن به شورای امنیت ملل متحد ارایه شود. طالب طرف مذاکره بوده نمی تواند و یک نهاد سیاسی منظم با استقلال عمل و بر نامه نیست و فقط عده یی از قاچاقبران مواد مخدر در جنوب و جنوب غرب در تبانی با وهابیسم ، دیوبندی های پا کستان و آی اس آی با حمایت مالی اعراب جاهل این دسته مسلح جنایتکار ایجاد شده است . این گروه مسلح جنایتکار را برای اهداف سیاسی منطقوی اعراب و پا کستان و حال روسیه وایران حمایت می کنند. این غول ها به اداره ، حکومتداری ، حقوق بشر ، تعدد حزاب و انتخابات معتقد نیستند و به غیر از خلافت و امارت تلقین شده در ذهن عده یی از به اصطلاح سران شان چیزی از مدنیت و فرهنگ قرن بیست و یکم نمیدانند .
    مذاکره روی یک اجندا و بر نامه صورت میگیرد و اگر ملل متحد دخیل باشد معیار های مانند حقوق بشر ، حقوق زنان به شمول انتخابات و آزادی بیان شامل یک توافق میگردد. آیا طالب جاهل و شستشوی مغزی شده به این استنبا ط های اساسی جهان امروز سر خم می کند و یا معتقد می باشد ؟ چرا بااین حرکات سبک و عوام فریبانه به چشم مردم خاک میزنید. دسته های جنایتکار مسلح یعنی باند مسلح طالب تروریست باید نا بود شود و از بین رود . نورم های قبول شده جهانی درین زمینه فراوان موجود است .
    شرم و ننگ به اتحادیه اروپا ، سایر کشور ها یی که با شناخت کا مل از اوضاع و طالب پا کستان تاکید بر راه حل سیاسی و مذاکره با عده یی از جانیان تروریست می نمایند و از ماهیت افکار و منبع تمویل و تجهیز این دسته تبهکار هم اطلاعات کافی دارند. شرم و ننگ بر زعمای کشور که با شناخت کا مل از پا کستان – طالب تاکید بر راه حل سیاسی با طالبان می کنند.
    نتیجه این که پروسه به اصطلاح کا بل یک عملیه جدید عوام فریبانه ، برای هویت سیاسی دادن به طالب ” تزکیه این دسته جات مسلح اجیر جنایتکار ” به منظور مذاکره سیاسی و توافق ؟؟؟ نمیدانم روی کدام مطالب ؟؟؟ ، میباشد . این دسته جنایتکار مسلح و سپاه اجیر(۱)” آی اس آی + قاچاقبران مواد مخدر” طرف مذاکره سیاسی بوده نمی تواند .موضوع اصلی عبارت است از تجاوز پا کستان و مذاکره با پا کستان که جنگ تجاوزی نیابتی را بر ضد کشور ما ادامه میدهد نه مذاکره با سپاه اجیر طالب.
    ۱- Mercenaries