شعری از استاد خلیل‌الله خلیلی

گزارشگر:چهار شنبه 17 جدی 1393 ۱۶ جدی ۱۳۹۳

mnandegar-3راه خــــود رو کــــه دیگــران رفتن
نه چنـــان رو که دیگــــران رفتنـد
بــه تــو دادنــــد چون نگــاه نوین
جســــت‌وجو کـــن بجــو راه نویــن
آن‌چـــه رفتند رفته‌گـــان در ســـال
شوند اکنون به یک سـحر پامال
گــر کمی سـر به خود فرود آریم
راه دشــوار پـیــش رود داریـــــم
طــی این راه مرد مــــی‌خواهد
عقل گردون نورد می‌خواهد…
راه دور اســت پیــش بایــد رفت
لیــک با پـای خویـــش باید رفت
گـر نه این ره به خــود بری پایان

می‌برندت کشان کشـان دگران
می‌برند آن‌چـنان که خواهــانند
مـی‌کنند آن‌چـــــه در پی آنند…
رفت عصری که گفت شیخ اجل
رهبـــر رهروان به علــم و عمـل
ســـعدی افتـــاده اســت و آزاده
کــــس نیــایـد به جنگ افـتــاده
در جهانـــی کــه ما زنیــــم قدم
مـــرگ و افتاده‌گــــــی بــود تــوام
کـــرکــــسـان زمــانــه بیــدارنــد
هـــرچـــه افــــتاده زود بــردارند
هــــرکه افتـــاده پایــــمال شـود
مـــعــرض ذلـــت و زوال شــــود

اشتراک گذاري با دوستان :

Comments are closed.