احمد مسعود: طالبان به هیچ تعهد خود به غیرقرارداد خود با آمریکا عمل نکردهاند.
گزارشگر:حــامد علمی - ۲۳ سرطان ۱۳۹۸
بخش بیســتوپنجـم/
کنفرانس مطبوعاتی
اولین کنفرانس مطبوعاتی توسط وودرو ویلسون بیستوهشتمین رییسجمهور ایالات متحدۀ امریکا در ۱۳ مارچ سال ۱۹۱۳ میلادی دایر گردید و بعداً این نوع نشستِ خبری مروج شد. داستان مروج شدنِ کنفرانس مطبوعاتی جالب است؛ طوریکه جوزف تمولتی مشاور مطبوعاتیِ وودرو ویلسون ابتدا خـواسـت که چند تن از ژورنالیستان را دعوت کند تا رییسجمهور با آنها معرفی شود. زمانی که این خبر پخش گردید، فردای آن روز صدوبیستوپنج خبرنگار در همان محلی که قرار بود ویلسون خبرنگاران را ببیند، جمع شدند. ویلسون با تکتکِ آنها دست داد و این کار برایش بسیار گران تمام شد و بالای مشاورِ خویش که به این اقدام موافقه کرده بود، عصبانی شد؛ زیرا به گونۀ غیرمنتظره وقتِ زیادی از رییسجمهور امریکا مصرف گردیده بود. اما فردای آنروز در سراسر رسانههای چاپیِ ایالات متحدۀ امــریکا عکـسهای ویلـسون و گفتههای کوتاهِ وی با خبرنگاران به چاپ رسید و دهها مقاله در اینباره نوشته شد، طوریکه ویلسون با خواندن هر مقاله و دیدنِ هر عکس به خود میبالید و تصمیم گرفت تا گاهناگاه خبرنگاران را دعوت کند و حرفهای بیشتر نیز به آنها بگوید.
ابتدا زمانی که وودرو ویلسون خبرنگاران را ملاقات نمود، نــامِ اینگـونـه مصـاحبه را «دیـدار با مطـبوعات» گـذاشـتند و در برنـامۀ کاریِ رییسجمهور همین اصطلاح برای روزهایی که اینگونه ملاقاتها با خبرنگاران صورت میگرفت، به کار رفت و همچنان محلِ مصاحبه را که خبرنگاران در آنجا جمع میشدند، «نقطۀ خبرنگاران» نام گذاشتند.
امروز کنفرانس مطبوعاتی، یکی از راههای اطلاعرسانی است که به صورتِ مداوم و مسلکی توسط حکومتها، نهادهای دولتی و غیردولتی، اشخاص و مؤسسات دایر میگردد و با استفاده از رسانهها نظریات و عکسالعملها، اخبار و گزارشها به مردم اطلاعرسانی میشود.
کنفرانس مطبوعاتی طوری تنظیم میگردد که بازیگران و دستاندرکاران، نخست هدف را بیان میکنند، بعداً پرسش و پاسخ صورت میگیرد. در کنفرانس مطبوعاتی یک یا چند نفر پاسخ میدهند و در محلاتِ مختلف برگزار میگردد. سخنران یا سخنرانان معمولاً در عقب میزِ خطابه قرار میداشته باشند و عدهیی از آنان یک نکته را برای بیان مطلبشان ارایه میکنند و به چند سوالِ محدود پاسخ میدهند.
کنفرانسهــای مطبوعاتی وقـتِ کــوتاه و محدود میداشته باشد و کمتر اتفـاق میافتد که به تمـام خبرنگاران چانسِ سوال داده شود، اما خبرنگاران حقِ استفاده از سوالاتِ یکدیگر را دارند به شرطی که آن سوال را به نامِ خود انتقال ندهند.
در کنفرانسهای مطبوعاتی شخص، موضوع، مکان و زمان، چهار رکن اساسی است که قبل از کنفرانس و یا در جریانِ آن باید به خبرنگاران کاملاً واضح شده باشد. البته در شرایطی که تشویشهای امنیتی موجود باشد، گردانندهگان میتوانند از ذکر نامِ اشتراککنندهگان خودداری کنند، اما در جریان کنفرانس و اینکه خبر از آن تهیه میشود، این چهار رکن باید به مخاطبان واضح شود.
خبرنگاران به مجردِ دریافت اطلاع از کنفرانس مطبوعاتی که معمولاً با یک بیانیۀ مطبوعاتی از طرف کنفرانسدهندهگان صورت میگیرد، باید آمــادهگیهای لازم را اتـخاذ نمایند؛ زیرا کنفرانس مطبوعاتی در یک فضای نسبتاً محدود و شرایط خاص برگزار میشود. بنابراین خبرنگاران هر سه نوع آمادهگی یعنی آمادهگی ذهنی، جسمی یا فزیکی و وسایل را باید بهخوبی در نظر گیرند.
نخستین بخش آمادهگی ذهنی به محتوای کنفرانس اختصاص داده شده است؛ یعنی به مجرد اینکه خبرنگار از کنفرانس مطبوعاتی اطلاع پیدا میکند، باید این مسأله در ذهنش خطور کند که محتوای کنفرانس چه خواهد بود و اگر از محتوا آگاهی داشت، دربارۀ موضوع تحقیقِ بیشتر نماید. چون گفته شد که تحقیقِ بهتر زمینۀ پرسشِ مهمتر و اساسیتر را مهیا میسازد؛ یعنی هرقدر آمادهگی بهتر باشد، پرسشها دقیقتر و به اصلِ هدف نزدیکتر مطرح میگردد. اکثراً کنفرانسها قبل از دایر شدن آن، دارای برگۀ معلومات یا رهنمای مطبوعاتی میباشند که در آن نام کنفرانسدهنده، موضوع و بعضی ارقام و احصاییهها درج میگردد.
خبرنگار علاوه بر تحقیق و ریســرچ دربــارۀ مــوضوع، باید به یادداشت نمودنِ نکات مهم و سوالاتِ احتمالی بپردازد تا در موقع ضرورت از آنها کار گیرد.
البته اگر یک مقام دولتی و یا رییسجمهور کشور در کنفرانس حضور مییابد، نه تنها سوالات مرتبط به موضوع کنفرانس مطرح شده میتواند، بلکه پرسیدن مسایل مهمِ روز و موضعگیریهای حکومتی نیز معمول است و خبرنگاران در پرسش سوالات بیرون از موضوع کنفرانس خودمختاری دارند.
خبرنگاران بعد از دریافت بیانیۀ مطبوعاتی، خبر یا معلومات از طرف کنفرانسدهندهگان باید دربارۀ مــوضــوع و محلِ کنفرانس بیندیشند و این نکته را در ذهن داشته باشند که آیا کنفرانس در فضای باز برگزار میشود یا محل بسته و داخل سالون. زیرا کنفرانس میتواند در محل حادثه یا کارگاه، دفتر و یا میدان نبرد باشد که هر کدام ایجاب آمادهگی خاصِ خودش را مینماید.
نام و شهرتِ کنفرانسدهنده یا کنفرانسدهندهگان یکی دیگر از آمادهگیهای ذهنی است که خبرنگاران به آن اهمیت میدهند؛ چون برنامۀ سوالات به اساس موقف، وظیفه، موضعگیری و پیشینۀ گفتار و سیاستهای او ردیفبندی میشود. همچنان اگر کنفرانسدهنده یک خارجی باشد، زبان سخنرانی نیز اهمیت دارد، زیرا ندانستن زبان کنفرانسدهنده و یا عدم موجودیتِ ترجمان برای خبرنگار مشکلساز میباشد.
خبرنگاران علاوه بر محــل کنفرانـس، به شـکل شیوۀ کنفرانس نیز توجه داشته باشند، زیرا گردانندهگان کنفرانس نظر به امکانات و لزومدید و محدودیتهای کاریشان کنفرانس را ترتیب میدهند، به همینسان دانستن نشر مستقیم و غیرمستقیم کنفرانس مطبوعاتی مهم است که خبرنگار و یا رسانه باید از آن آگاهی داشته باشد.
کنفرانس مطبوعاتی گردانندهگانی میداشته باشند که علاوه بر اطلاعرسانی، ترتیب و تنظیمِ کنفرانس را نیز به عهده دارند. بهتر است که خبرنگاران قبل از اشتراک در کنفرانس مطبوعاتی، نام و شمارههای تماس، وظیـفه و موقـف رسمیِ آنهـا را با خـود داشته باشـند تا در صورتِ بروز مشکل و یا موانع به آنها مراجعه نمایند.
Comments are closed.