بـحران مدیریت در ارگـو

20 ثور 1393/

هشت روز از حادثۀ مرگبار رانش زمین در ولسوالی ارگوی ولایت بدخشان می‌گذرد. طی این روزها، اکثریت مقام‎های بلندپایۀ حکومتی به شمول رییس‎جمهور و معاونانش، راهی این منطقه شدند و از نزدیک با بازمانده‎گان قربانیان و کسانی‌که خانه‏‎های‎شان را در نتیجۀ این رویداد بی‎سابقه از دست داده‎اند، دیدار کردند و به ساکنان ارگو وعدۀ کمک و همکاری نمودند. در این رویداد مرگبار طبیعی، دست‎کم ۳۰۰ خانه ویران شد و تمامی ساکنان آن زیر خاک گردیدند. mnandegar-3حکومت افغانستان با گذشت هشت روز تا اکنون نتوانسته است آمار دقیق تلفات این رویداد را مشخص سازد. پس از این رویداد خونین، کشورهای خارجی، دولت افغانستان و هزاران‎تن از باشنده‎گان کشور به شمول بازرگانان و رهبران سیاسی، میلیون‎ها دالر به باشنده‎گان ارگو کمک کردند.
مردم در بسیاری از ولایت‎های کشور، از جمله در کابل، بلخ، قندهار، هلمند و هرات حتا لحاف، کمپل و لباس خویش را به بازمانده‎‏گان ارگو فرستادند.
اما پس از هشت روز دیده می‎شود که برخی از بازمانده‎گان قربانیان همچنان گرسنه هستند و شب‌ها و روزها را در هوای سرد و زیر باران سپری می‎کنند.
با وجود سیل کمک‎ها، چرا باشنده‎گان ارگو همچنان گرسنه و بی‎ آب‌ونان هستند؟
فقدان مدیریت و سازمان‏‎دهی کمک‎ها، سبب شده است که باشنده‎گان ارگو همچنان در وضعیت نابهنجاری به‎سر ببرند. حکومت افغانستان حتا قادر به توزیع عادلانۀ کمک‎ها و تشخیص افراد و خانواده‎های مستحق و نامستحق نیست. ناتوانی و ضعف مدیریتِ حکومت سبب شده است که افراد مسلح غیر مسوول برای به‎دست آوردن این‎ کمک‎ها به‎جان هم بیافتند.
بسیاری از ساکنان قریۀ آب باریک، با داشتن درد و اندوه بزرگ، مشغول جست‎وجوی قربانیان‎شان در زیر انبار خاک هستند. آن‎ها بارها اعلام کرده‎اند که از حکومت آب و نان نمی‎خواهند؛ حکومت باید قربانیان‎شان را از زیر خاک بیرون کشد. اما حکومت محلی برای کم‌کردن دردِ سرِ خویش، دستور «گور دسته‎جمعی» داد و از جست‎‌وجوی قربانیان شانه خالی کرد که این‎کار با واکنش تند فامیل‌‎های قربانیان روبرو شد.
حکومت نه‎‏تنها تا حالا نتوانسته برای مردم نان و آب و مسکن تهیه کند که قربانیان این حادثه را نیز از زیر انبار خاک بیرون نکشیده است. این درحالی است که کشورهای چین و ایران برای بیرون کشیدن اجساد قربانیان ابراز آماده‎گی کردند.
مردم نگران هستند که مقام‎های دولتی و کمیسیون‎هایی‎که در زمینۀ رسانیدن کمک‎های اولیه به باشنده‎گان آب باریک موظف شده‌اند، این کمک‎ها را حیف‎ومیل نمایند. این نگرانی با توجه به میزان فساد در نهادهای دولتی و وجدان مردۀ برخی از مقام‎ها می‎تواند موجه و قابل درک باشد.
حالا حکومت افغانستان باید تمامی تمرکز خود را روی ایجاد سرپناه و نیازمندی‎های اولیۀ مردم آب‌باریک کند و نگذارد که کمک‎های مردم افغانستان و کشورهای دوست، حیف‌ومیل و نابود گردد.

اشتراک گذاري با دوستان :