فرار قراردادی شاگردانی که ۵ سال اQست زیر آفتاب درس می‌خوانند!

/

دوازده سال از نظام نو پای افغانستان گذشت؛ در جریان این دوازده دولت افغانستان شاهد سرازیر شدن میلیون‌ها و حتی میلیاردها دالر کمک‌های جامعه جهانی در عرصه‌های مختلف بوده است.
در این مدت وضعیت آموزشی کشور نیز دست آورد های خوبی داشته چنانچه در حال حاضر میلیون دانش اموز اعم از پسر ودختر در همه گوشه و کنار افغانستان مشغول آموزش هستند و از سوی هم تعداد آموزگاران هم به لحاظ کیفیت و هم از نقطه نظر کمیت افزایش چشم‌گیری داشته و حتی می‌توان گفت که اکثر آموزگاران که قبل از این داوزده سال با سویه تحصیلی نهایت دوازده تدریس می‌کردند، امروزه خوش بختانه اکثریت استادان با سویه چهارده و لیسانس در مکاتب افغانستان استخدام شده اند.
در کنار همه فرصت‌های پیش آمده و تلاش‌های انجام شده امروزه هنوز هم معارف کشور بامشکلات و سختی‌های غیر قابل انکار دست وپنجه نرم می‌‎کند که یکی از این مشکلات نبود مکان مناسب و صنوف درسی در ولایات و حتی در شهر کابل می‌باشد.
سه دهه جنگ خانمان سوز همه اساسات آموزشی کشور را چون هیولای بلعید و همان امکانات اندک را نیز به گونۀ کامل از بین برد که حتی امروز هم کودکان معصوم این سر زمین از این آفت خلاصی نیافته و با انواع مشکلات از جمله نبود مکان مناسب درسی دست و پنجه نرم می‌کنند.
در همین حال، خبرنگار خبرگزاری رشد؛ سری به لیسه شهید سید اسماعیل بلخی زده و گفتگوی را با کودکان و اولیای شاگردان این لیسه که زیر آفتاب و نهایتا خیمه‌های کمکی به تدریس و تعلیم می‌پردازند انجام داده است.
محمد علی احمدی پدر یکی از شاگردان لیسه سید اسماعیل بلخی در مورد مشکلات که این لیسه دارد می‌گویید: لیسه سید اسماعیل بلخی بدون کدام تجهیزات آموزشی و مکان درسی مناسب برای شاگردان بسر می‌برند و در این زمینه شخص رییس معارف شهر کابل هیچ گونه توجه نکرده است.
وی افزود: این لیسه از لحاظ درسی از کیفیت خوبی برخوردار می باشد اما از لحاظ تعمیر و مکان درسی از هیچ گونه امکاناتی درست و قابل ملاحظه برخوردار نیست و بیشتر از ۱۴ صنف درسی این لیسه از ۵ سال بدین بدون سقف می باشد که در آن شاگردان مشغول آموختن هستند.
به گفته او، در این زمینه باید توجه جدی صورت گیرد تا شاگردان این لیسه از مشکلات که با آن دست وپنجه نرم می کنند بیرون رفته تا بتوانند در فضای خوب به آموزش خویش بپردازند.
از سوی هم، غلام عباس نوری یکی دیگر از اولیای شاگردان لیسه سید اسماعیل بلخی می‌گوید: این لیسه از نقطه نظر مکان درسی با مشکل زیادی مواجه می‌باشد و هیج برنامه عملی در این خصوص روی دست گرفته نشده است.
وی افزود: شاگردان لیسه سید اسماعیل بلخی بدون سقف صنف درسی که آفتاب بالای این اطاق‌ها تابپده است به آموزش و تعلیم می‌پردازند که در این مورد مقام‌های معارف و ارگان‌های زیربط باید توجه جدی داشته باشند.
به گفته آنان، ۵ سال قبل تعمیر جدید این لیسه از طریق داوطلبی به یکی از شرکت‌های خصوصی واگذار شد تا به زودترین فرصت این ساختمان را به پایه اکمال برساند؛ اما پس مدت زمانی که کار ساختمان این لیسه اندکی پیش رفته بود؛ شرکت قراردادی فرار کرده و حال که چیزی کم ۵ سال ازین قضیه می‌گذرد هیچ خبری نه از شرکت شنیده می‌‍شود و نه هم مسوولان ریاست معارف شهر کابل در این زمینه توجه کرده است.
بر اساس ادعای باشنده‌گان محل و اولیای شاگردان، در حالی که فرمان قاطع شخص وزیر معارف کشور، معاون دوم ریاست‌جمهوری و رییس اداره امور در جهت تکمیل ساختمان نیمه کار این لیسه نیز موجود می‌باشد؛ جناب رییس معارف شهر کابل هیج‌گونه اقدامی در این خصوص نکرده و حتی فرمان قاطع وزیر معارف آقای فاروق وردک را نیز زیر پا گذاشته است.
حال سوال این جاست که آیا سیستم اداری افغانستان تا چه حدی بر اساس همان معیارهای تعریف شده و یک سری برنامه‌های اداری که باید در چهار چوب وزارت خانه‌ها و سایر دوایر دولتی رعایت شود؛ مراعات می‌شود اگر فرض را بر انجام اوامر یک وزیر بر فردی که زیر دست آن کار می‌کنند بگیریم؛ چه دلیل باعث سر پیچی از فرمان جناب وزیر معارف توسط رییس معارف شهر کابل شده است؟

اشتراک گذاري با دوستان :

Comments are closed.